I Mourn for the Wicked

     I only knew about the untold story five years ago. My college classmate lent me his external hard drive and I copied his whole music folder since I badly wanted to change my playlist but do not have the luxury of time and broadband access to download from the internet.

Elphaba and Galinda :)

Elphaba and Galinda 🙂

      The whole folder happened to be a treasure mine! It contains albums of the musicals from Hairspray, Rent, Once, High School Musical, and Wicked. I was intrigued about Wicked because among these musicals, it is only the play or movie that I have not watched yet. So, I searched and saw that it started as a 1995 fan fiction by Gregory Maguire, adapting L. Frank Baum’s 1900 classic, “The Wonderful Wizard of Oz” and Victor Fleming’s 1939 film, “The Wizard of Oz”  in the perspective of the Wicked Witch of the West and the Good Witch of the North.

Tickets

      Upon learning that the Broadway Musical will be shown in Manila this year, I immediately availed of the tickets to ensure our seats last year. From the Balcony 1 of CCP, C and I watched Jemma Rix and Suzie Mathers*, an Australian and a Scottish theater actresses played the lead characters, Elphaba and Galinda (later, became Glinda) sang their hearts out along with Steve Danielsen (Fiyero),  Jay Laga’aia (Wizard of Oz), Maggie Kirkpatrick ( Madame Morrible), Emily Cascarino (Nessa Rose) and the citizens of Oz. Friendship, beauty, truth, and love were the prominent themes of the plot.  One chases the limelight and gains acceptance and recognition from the people and the other seeks the road less traveled, defying everything but love.

Our view from Balcony 1. :)

Our view from Balcony 1. 🙂

         My personal favorites from the musical are “No One Mourns the Wicked”, “Dancing Through Life”, “Popular”, and “Defying Gravity”.  This musical simply concocted a mixture of amusement, excitement, and sad realities of the choices that we make in life.

        Sounds interesting, right? Many of our children’s stories create a biased judgment on who among the characters are good and bad. Gray areas and complexities were eliminated because our sheer innocence might not be able to grasp these. But then, we grow and learn that it is not really just good and bad but there’s basis for these characters that had gone astray and stories untold which clouds our judgment and challenges us to decide which events are real and unreal, right and wrong, truth and lie. That’s how the untold story of the Witches of Oz unfolded right in front of my eyes.

???????????????????????????????

        I mourn for the Munchkins and the citizens of Oz for the truth was kept from them.

        Mind blown? Yes. 🙂

*Original lead characters were played by Idina Menzel (known for playing Elsa in the Disney movie, “Frozen”) as Elphaba and Kristen Chenoweth (known for playing Olive Snook in the TV series, “Pushing Daisies”) as Galinda.

Video

The Crafting Process in Its Worst-Beautiful State

The news made a soft blow in my ego today.

Soft yet my brain attempted to defend any emotional reactions by letting my beat up body get to rest before finally waking up to the truth that it is really over. I’m not a hypocrite. I cried and cried while eating a leftover cracker I got from my lunch bag. Pakiramdam ko, binasura ang ginawa ko. I am the leftover, the waste after almost everything had been consumed.

I spend a great deal of time every time I’m doing my craft like most other artists do. Song writing is one of them. Since I mostly think that I’m good in words, I write everything first in paper and think of the appropriate melody and voila– the historical birth of my new song, my craft, tangible already on my hands.

But one that is simply acceptable to me and a few others (who were in my circle) are not necessarily pleasing and acceptable to the 99%. And that’s how my pessimistic heart is trying to digest it until now. Bitterness level at its highest. I’m really hurting and I’m brutally honest in this post.

Then I keep asking myself now:

Bakit ayaw nila sa gawa ko?

Is my song irrelevant? Where did it sound wrong?

Then I’m hoping to tell myself tomorrow and in the coming days:

I will improve this song by trying to alter some parts.

I will let others listen to it and accept whatever constructive criticism and redo it.

And courageously listen to it again for it is the best music ever played in the universe at that moment.

It was cured. It is relevant. And it’s done finally.

Sa dakong paroon ay may artistang nagpupukol

Ng hirap, oras, at luha makagawa ng obra.

Obra, November 2013

The Travel Package to Outer Space I

The Travel Package to Outer Space I

UP Astronomical Society in collaboration with the Trade School Manila invites you to avail of “The Travel Package to Outer Space I” by bartering some goods! Venue is at Midnight Owl Snack Cafe (https://www.facebook.com/MidnightOwlSC) on November 26, 2013, 6 PM-8 PM. For more information, please go to tiny.cc/astrotrade. See you there! 🙂

Image

Sa Lila, Sa Pula, o Sa Wala

Ito ay opinyon ko lang. 

Ikalawang taon ko noon sa kolehiyo at kasalukuyan akong kumukuha ng Economics 100.1: Microeconomics na sabjek nang marinig ko ang isang simpleng sagot sa tanong na ‘bakit naghihirap pa rin ang Pilipinas?’.

Bakit nga ba?

Ayon kay Ma’am Monsod, mahirap umangat ang Pilipinas dahil mas binibigyan ng pagpapahalaga ang paggastos sa consumption goods kaysa sa pagpupundar ng mga capital goods at imprastraktura. Mas malaki ang demand sa consumption goods kasi mas maraming pangangailangan ang dapat punan ng gobyerno para sa kanyang mga mamamayan.

Itinuon ko ang aking sarili sa paghahanap at pagbabasa ng mga posibleng solusyon ukol sa pagdami ng ating populasyon dito sa Pilipinas.

Isa dito ang Reproductive Health Bill (RH Bill) na RH Law na ngayon. Noong nakaraang taon, naging makulay ang mga talakayan ukol sa kung saan nga ba nagsisimula ang buhay, karapatan ng mga babaeng pumili at makapagplano ng pamilya, etika, sanctity ng kasal, HIV at AIDS, sex education sa mga paaralan, at kahit pa ang plagiarism.

Lagi akong nasasabik na makinig sa kung ano ang sasabihin ng dalawang kampo. At sa pagbabasa at panonood ko binuo ang aking desisyon na ako ay maka-RH Law.

Minsan ako ay tinanong ng aking kakilalang pari kung bakit daw ako ay pabor sa RH Law. Sinabi ko na maraming magagandang solusyon ang ipinapanukala nito.

Una, ang batas na ito ay tutulong para mas mabigyan ng edukasyon ang mga mamamayan ukol sa maseselang paksa gaya ng sex (pagtatalik), mga sakit na nakaugnay rito, paggamit ng mga contraceptives at ang pangkalahatang kalusugan ng isang tao.

Pangalawa, naniniwala ako na ang sex ay isang pangangailangan ng tao, kasal man o hindi, pareho man ang kasarian ang gumagawa nito o hindi. Kaya maraming tao na labag man sa kanilang paniniwala, relihiyon, at kapasidad na akuin ang mga responsibilidad sa kanilang pagtatalik ay ginagawa pa rin nila.  Dahil dito, sinusuportahan ko ang malayang pagpili ng mga mamamayan sa paggamit ng mga contraceptives. Katulad ng sinabi ni Sen. Pia, hindi ito ipinipilit kung hindi ito alinsunod sa iyong paniniwala o sa iyong relihiyon. Ngunit ito ay ine-encourage kung hindi ka handang mabuntis at higit sa lahat, para mayroon kang proteksyon laban sa mga sex-related diseases.

Maraming mahihirap nating kababayan ang patuloy sa ganitong kalagayan sapagkat hindi nila alam kung paano nila hihindian ang mga asawa nila o kung paano ang wastong paggamit ng mga contraceptives. Ilan lang ito sa mga sitwasyon na napapanood ko sa mga dokumentaryong ipinapalabas ukol sa paksa ng patuloy na pagtaas ng ating populasyon.

Pangatlo, ang RH Law ay makakatulong upang maging sapat ang resources ng bansa natin. Aaminin ko na iniisip ko talaga na magiging malaki ang gagampanan ng RH Law (pero hindi lang naman ito ang solusyon) sa pagkokontrol ng lumulobong populasyon at sa marami pang suliranin ng lipunan.  Una, mas mababawasan ang mga nagugutom at aasa sa gobyerno. Pangalawa, bababa ang mga crime rates sa kadahilanang hindi na kailangang magnakaw, pumatay, magbenta ng laman ni Juan para may maipangtustos na siya sa kanyang pamilya. Pangatlo, ang pondo ng gobyerno ay mailalaan na sa mga proyektong pangkalusugan, pang-edukasyon, pangtransportasyon at iba pa ng lahat, mayaman man o mahirap. Pang-apat, mas mababawasan ang mga nagkakaroon ng sex-related diseases dahil mas mapoprotektahan na sila ng mga iminumungkahing gamot/proteksyon at pag-iingat.

Pang-apat, alam ko rin na ang RH Law ay hindi pa rin masosolusyunan ang lahat. Maaaring ang mga pag-aaral tungkol sa masamang epekto ng ibang contraceptives ay magbunga rin ng ibang sakit at problema sa mga gagamit nito. Maaari ring sumobra ang epekto nito sa atin na masyadong kumonti ang ating populasyon. Maaari ring ang konserbatibong kultura ng mga Pilipino ay mapalitan na ng  liberated culture  ng mga taga-ibang bansang pumapabor sa pre-marital sex.

Sa aking paglalagom, minsan, naiisip ko ang sinabi ni Pilosopo Tasyo (isang karakter ni Dr. Jose Rizal sa kanyang nobelang “Noli Me Tangere”) na ang tanging gamot sa kanser ng lipunan ay lipulin ang lahat ng tao para makapagsimulang muli ang ating bansang nasasadlak sa hirap.

“Ang pagdating ng bagyo ang tangi kong pag-asa sapagkat ito ang magdadala ng mga lintik na siyang papatay sa mga tao at susunog sa mga kabahayan. Sana magkaroon din ng delubyo sapagkat may sampung taon na ngayon, isinuwestiyon ko sa bawat kapitan ang pagbili nila ng tagahuli ng kidlat o pararayos ngunit ako’y pinagtawanan lamang ng lahat.”

Ang kanser ng lipunan ay tayo. Ito ang baluktot nating paniniwala at kultura na paulit-ulit nating isinasagawa kaya’t paulit-ulit, lumalala, at nakakahawa ang ating kanser. Huwag na sana nating ipamana.

Maka-pula, maka-lila, o wala mang kinikilingan, nasa akin at sa iyo pa rin ang lunas.

Para sa akin, hindi genocide o aborsyon ang lunas.

RH Law, sana’y magtagumpay ka.

Sanggunian:http://www.rappler.com/move-ph/ispeak/33866-rh-law-showdown-data

http://rhbill.org/